Wednesday, April 1, 2015

Crown King Scramble 2015 Race Report

Saturday, March 28, I ran my first running race of all time, the Crown King Scramble. The race is a 31 mile uphill ultra-marathon that begins at Lake Pleasant outside Phoenix, AZ, and ends at a small town in the middle of nowhere called Crown King.

The race started at 5am, and because I was so anxious the night before, I was only able to sleep for 90 minutes. When we started running, it was still completely dark outside and nice and cool. My strategy was to cover as much ground as possible before the sun came up because the heat makes it so much harder to run. Also, there was a cut-off time of 3.5 hours to reach the 15.3 mile marker.

For the first 13 miles, I ran everything, even the steepest hills. Then for the next 5 miles, I ran everything that was downhill, flat, or slightly uphill, and I only walked up the steepest hills (walking up a steep hill is at least as hard as running on flat ground). I made it to the 15.3 mile cut-off in 2 hours 57 minutes, so I had made the cut-off with 33 minutes to spare.

Everything was going great until around mile 18 when my quads began cramping severely. This was in the midst of some very steep climbing (see above elevation profile). I decided that maybe I was low on electrolytes because it was getting hot, and I was sweating a lot. The high in Phoenix that day was 97 degrees, and the high in Crown King was 77 degrees. At the aid station at mile 19.1, I guzzled a lot of Gatorade and drank a bottle of coconut water to try to get more electrolytes. Another runner gave me an electrolyte tablet that also helped, along with some Whole Foods antacid that I had brought. My quads stopped cramping, and I was able to keep running, but for the whole rest of the day, I felt like I was always on the edge of the cramps coming back.

Around mile 23 I started feeling good again and enjoying the race. I ran as much as I could, but as soon as my quads would feel like cramping, I would back off and walk for a while. The whole day I was checking the clock and doing the math to make sure that I would finish within the 9 hour cut-off. Since this was my first ultra (first race for that matter!), my only goal was just to finish before the cut-off. Once I got to the summit at mile 28.7, I knew for a fact that I would be able to finish well within the allotted time. The only thing left at that point was just 2.3 miles of downhill to the finish line.

There had a been a lot of pained faces along the trail that day, and a lot of expletives, but at this point in the race everyone is smiling. It's all downhill from here! The hardest part about this event is not the fact that it is 31 miles long, but the fact that there are 6,750' of climbing (the equivalent of climbing the Empire State Building more than 5 times). However, for some strange reason, I wasn't smiling. In my mind, I was very happy to be finishing a goal that I had been working toward for so long, and I was was definitely happy not to have to climb any more hills. But for some reason, a couple miles from the finish line, I started sobbing for absolutely no reason. They were not tears of joy because I didn't feel particularly happy. I wasn't in any pain. In fact, the whole race had been much easier than I had thought it would be. I think it was just that the stress my body had been put through was causing a chemical reaction that made me start crying even though there was no logical reason for it whatsoever.

For the last few miles, I lost all will to try and improve my time. I knew that I would for sure make it before the cut-off, and that is all that mattered to me, so I just walked the last couple miles. When I got to Crown King, I started running again, just so I could run across the finish line. The guy running right in front of me was greeted by his young son who ran up and gave him a hug right before he crossed the finish line. I thought to myself, "That is really nice. I wish my family could have been here." Just then I looked over, and my wife and kids were on the side of the course cheering for me! My wife had decided to bring the whole family up and surprise me (I had not planned on her picking me up. I had thought I would have to bum a ride back to the valley). I ran across the finish line, got my finisher's mug, and lay down in a cold stream. My final time was 8 hours 32 minutes. Out of 250 entrants, I had come in 186th place.

Although there were a few dark places (mainly between miles 18-23), I had a great time. The first 3 hours especially were really fun, running along at a good pace in the cool sunrise and chatting with other runners. I am definitely planning on doing another ultra-marathon in the very near future with the goal of running a faster time, and eventually I would like to try even longer distances. The closest thing to epiphany or spiritual enlightenment that I experienced on this run was that I finally understand why women sometimes break down crying for no logical reason (hormones!).

Thursday, March 26, 2015

You can watch "Marching to Zion" TODAY

'Marching to Zion' is HERE. You can RENT or get a DIGITAL DOWNLOAD now! If you believe in what we are doing please -- Share this link and tell everyone you know about this movie. It is time to let the dust rise! SHARE!

Tuesday, March 24, 2015

Marching to Zion in Greek!

Πάνω από 4.000 χρόνια πριν, ο Θεός εμφανίστηκε στον Αβραάμ στη Μεσοποταμία και του είπε, "Άφησε την πατρίδα σου και το πατρικό σου σπίτι και πήγαινε σε μια χώρα που θα σου δείξω εγώ. Από τους απογόνους σου θα δημιουργηθεί ένα μεγάλο έθνος." Ο Αβραάμ υπάκουσε τον Κύριο και ήρθε στη γη της Επαγγελίας της Χαναάν, όπου έζησε μαζί με τον γιο του Ισαάκ και τον εγγονό του Ιακώβ, γη που αργότερα μετονομάστηκε "Ισραήλ."

Ο Ισραήλ και οι 12 γιοί του πορεύτηκαν στην Αίγυπτο λόγω λιμού στην γη της Χαναάν, και εκεί πολλαπλασιάστηκαν και έγιναν ισχυρό έθνος. Οι Αιγύπτιοι αισθάνθηκαν να απειλούνται από το ισχυρό έθνος του Ισραήλ που ζούσε ανάμεσά τους, με αποτέλεσμα να το υποδουλώσουν και να κάνουν τη ζωή του πολύ δύσκολη επιβάλλοντας του να δουλεύει σκληρά. Μετά από 430 χρόνια στην Αίγυπτο, οι Εβραίοι, οδηγούμενοι από τον Μωυσή, αποτίναξαν τα δεσμά της δουλείας και στη συνέχεια διέσχισαν την Ερυθρά θάλασσα και πήγαν στην Αραβία, όπου έλαβαν το νόμο του Θεού στο όρος Σινά.

Η γενιά των Ισραηλιτών, που έφυγε από την Αίγυπτο με τον Μωυσή δεν είχε το ελεύθερο να περάσει στη γη της Επαγγελίας διότι δεν πίστευε στον Κύριο. Αναγκάστηκαν να περιπλανηθούν στην έρημο για 40 χρόνια μέχρι να δημιουργηθεί μια νέα γενιά, που πίστευε στον Κύριο και αυτή η γενιά εισήλθε στη γη της Επαγγελίας με τον Ιησού του Ναυή.

Για περίπου 400 χρόνια, οι 12 φυλές του Ισραήλ διοικούνταν από τους Κριτές, σύμφωνα με το Νόμο του Μωυσή. Όταν θέλησαν να αποκτήσουν βασιλιά όπως όλα τα άλλα έθνη, ο Θεός διόρισε τον Σαούλ βασιλιά τους, ο οποίος παρέμεινε βασιλιάς για 40 χρόνια, τον διαδέχτηκε ο βασιλιάς Δαυίδ που βασίλευσε 40 χρόνια και στη συνέχεια ο γιος του Δαυίδ, ο Σολομώντας, που βασίλευσε 40 χρόνια. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σολομώντος το βασίλειο του Ισραήλ ήταν το πιο ένδοξο και τότε χτίστηκε ο πρώτος ναός, αλλά επειδή ο Σολομώντας απομακρύνθηκε από τον Κύριο στα γηρατειά του, ο Θεός του είπε ότι 10 από τις φυλές δεν θα είχαν τον γιο του βασιλιά.

Μετά τον θάνατο του Σολομώντα, το βασίλειο του Ισραήλ χωρίστηκε, και οι 10 φυλές του βορά διοικήθηκαν από διάφορους κακόβουλους βασιλείς, που δεν ήταν απόγονοι του Δαυίδ και του Σολομώντα. Το Βόρειο Βασίλειο διατήρησε το όνομα του Ισραήλ και είχε πρωτεύουσα τη Σαμάρεια. Το μικρότερο Νότιο Βασίλειο έγινε γνωστό ως βασίλειο του Ιούδα, είχε πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ και κυβερνήθηκε από τους απογόνους του Δαυίδ. Ξεκινώντας στο Βασιλέων Β' Κεφ. 16, ο λαός του Νότιου Βασιλείου έγινε γνωστός ως "Ιουδαίοι" ή "Εβραίοι" σύμφωνα με το όνομα του Βασιλείου του Ιούδα.

Εξαιτίας της έχθρας που έτρεφε γι' αυτούς το Βόρειο Βασίλειο του Ισραήλ, το βασίλειο ανατράπηκε και οι Ιουδαίοι αιχμαλωτίστηκαν από τους Ασσύριους. Οι Ισραηλίτες που απόμειναν «αναμίχθηκαν» με τα ειδωλολατρικά έθνη που εισέβαλαν και κατέλαβαν τη γη τους. Αυτοί οι άνθρωποι έγιναν γνωστοί ως Σαμαρείτες, και οι 10 φυλές του Βορείου Ισραήλ δεν έγιναν ποτέ ένα ενιαίο έθνος.

Οι υπήκοοι από Νότιο Βασίλειο του Ιούδα τελικά αιχμαλωτίσθηκαν και μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα σαν τιμωρία επειδή πίστευαν σε άλλους θεούς και ο ναός τους καταστράφηκε, αλλά μετά από 70 χρόνια οι Ιουδαίοι επέστρεψαν στο Βασίλειο του Ιούδα, ξανάχτισαν το ναό στην Ιερουσαλήμ και συνέχισαν να κυβερνώνται από βασιλείς που ήταν απόγονοι του Δαυίδ.

Στους χρόνους που έζησε ο Χριστός, το έθνος του Ιούδα ήταν γνωστό ως Ιουδαία και ήταν υπό ρωμαϊκή κυριαρχία. Ο Ιησούς Χριστός και οι μαθητές του κήρυξαν το ευαγγέλιο σε όλη την Ιουδαία αναζητώντας τους απολωλότες αμνούς του οίκου του Ισραήλ. Μετά από τριάμισι έτη κηρύγματος, οι Ιουδαίοι απέρριψαν τον Ιησού ως Μεσσία τους και έπεισαν τον Ρωμαίο διοικητή να τον σταυρώσει. Τρεις ημέρες αργότερα, αναστήθηκε εκ νεκρών και εμφανίστηκε ζωντανός στους μαθητές του πριν αναστηθεί και καθίσει εκ δεξιών του Πατρός του στους Ουρανούς.

Λίγο πριν σταυρωθεί ο Ιησούς, προφήτευσε ότι θα τιμωρηθούν επειδή τον απέρριψαν και θα καιγόταν η Ιερουσαλήμ, θα καταστρεφόταν ο ναός, και ότι οι Εβραίοι θα οδηγηθούν μακριά αιχμάλωτοι σε όλα τα έθνη της γης. Αυτή η προφητεία εκπληρώθηκε το 70 μ.Χ όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τίτος κατέκτησε την Ιερουσαλήμ. Για πάνω από 1800 χρόνια, οι Εβραίοι παρέμειναν διασκορπισμένοι σε όλα τα έθνη της γης.

Στη συνέχεια το 1948 συνέβη το αδύνατο. Ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ, και οι Εβραίοι ήταν πλέον κάτοχοι της γης της επαγγελίας. Πολλοί Χριστιανοί δήλωσαν ότι επρόκειτο για θαύμα και ευλογία από τον Θεό, αλλά ήταν πραγματικά ευλογία του Κυρίου, ή εργάστηκαν κάποιες σκοτεινές δυνάμεις; Αυτή η ταινία θα σας δώσει την απάντηση.

Sunday, March 22, 2015

Marching to Zion in Romanian!

Acum peste 4.000 de ani, Dumnezeu i-a apărut lui Abraham în Mesopotamia și i-a spus: „Ieși din țara ta, din rudenia ta, și din casa tatălui tău, și vino în țara pe care ți-o voi arăta. Voi face din tine un neam mare.” Abraham l-a ascultat pe Domnul și a mers pe pământul promis al Canaanului, unde a trăit împreună cu fiul său Isaac și cu nepotul său, Iacob, care mai târziu s-a numit „Israel”.

Israel și cei 12 fii ai săi au ajuns în Egipt din cauza foametei din Canaan și s-au înmulțit, devenind un popor puternic. Egiptenii s-au simțit amenințați de puternicul popor al lui Israel, care trăia printre ei, astfel încât i-au înrobit și le-au făcut viața amară prin asuprire cruntă. După 430 de ani în Egipt, au fost dezrobiți de Moise, apoi au traversat Marea Roșie și au ajuns în Arabia, unde au primit legile lui Dumnezeu pe Muntele Sinai.

Generației de israeliți care a părăsit Egiptul cu Moise nu i s-a permis să pășească pe tărâmul promis din cauza faptului că nu credeau în Dumnezeu. Astfel, s-au văzut nevoiți să pribegească în pustiu timp de 40 de ani, până s-a ivit o nouă generație care credea în Domnul și a intrat pe pământul promis cu Iosua.

Timp de aproape 400 de ani, cele 12 triburi ale Israelului au fost conduse de Judecători, după legea lui Moise. Când au vrut să aibă un rege, precum toate celelalte popoare, Dumnezeu l-a numit pe Saul să le fie rege. Saul a domnit peste aceștia timp de 40 de ani, urmat de Regele David, care a domnit timp de 40 de ani, și de fiul lui David, Solomon, care a domnit 40 de ani. În timpul domniei lui Solomon, regatul Israelului a atins perioada sa de glorie, și s-a construit primul templu, însă inima lui Solomon s-a întors de la Domnul la bătrânețe. Astfel, Domnul i-a spus că 10 dintre triburile sale nu aveau să fie conduse de fiul său.

După moartea lui Solomon, regatul Israelului s-a dezbinat, iar cele 10 triburi din nord au fost conduse de un șir de regi cumpliți, care nu se trăgeau din David și Solomon. Acest regat din nord și-a păstrat numele de Israel și în cele din urmă capitala sa a fost Samaria. Regatul mai mic, din sud, a fost cunoscut sub numele de Iudeea, având drept capitală Ierusalimul, și a fost condus de descendenții lui David. Începând cu Cartea a doua a regilor 16, cei din regatul de sud au fost cunoscuți sub numele de iudei, după denumirea regatului, Iuda.

Din cauza faptului că regatul Israelului de nord era un regat păcătos, a fost cucerit de asirieni. Israeliții care au rămas s-au amestecat cu națiunile păgâne care i-au cucerit și au ocupat pământul. Aceștia au fost cunoscuți mai târziu sub numele de samariteni, iar cele 10 triburi ale Israelului de nord nu au mai fost niciodată una și aceeași națiune.

Regatul din sud, Iuda, a fost cucerit, fiind integrat în Babilon, drept pedeapsă pentru că iudeii slujeau altor zei, iar templul a fost distrus. Însă după 70 de ani, iudeii s-au întors în Iudeea, au reconstruit templul la Ierusalim și au fost păstoriți în continuare de regi care se trăgeau din David.

În perioada în care a trăit Cristos, Iuda era cunoscută sub numele de Iudeea și se afla sub dominație romană. Iisus Hristos și apostolii săi au răspândit cuvântul Domnului în tot cuprinsul Iudeei, având grijă de oile pierdute ale Israelului. După 3 ani și jumătate de propovăduire, iudeii l-au respins pe Iisus ca Mesia și l-au convins pe guvernatorul roman să îl răstignească. După 3 zile, Iisus s-a ridicat din morți și li s-a arătat viu apostolilor înainte de a se ridica la cer la dreapta Tatălui.

La puțin timp după răstignire, Iisus a profețit că, drept pedeapsă pentru faptul că l-au respins, Ierusalimul va fi pârjolit, templul va fi distrus, iar iudeii vor fi duși în sclavie în toată lumea. Această profeție s-a îndeplinit în 70 d.Hr., când viitorul împărat roman Titus a cucerit Ierusalimul. Timp de peste 1.800 de ani, iudeii au rămas risipiți pretutindeni în lume.

Apoi, în 1948, s-a întâmplat imposibilul. A fost înființat Statul Israel, iar iudeii au pus stăpânire din nou pe tărâmul promis. Mulți creștini au calificat acest lucru drept un miracol și o binecuvântare de la Dumnezeu. A fost oare chiar o binecuvântare de la Dumnezeu sau au lucrat de fapt forțe necurate? Acest film conține răspunsul.

Saturday, March 21, 2015

Marching to Zion in French!

Il y a 4000 ans, Dieu apparut à Abraham en Mésopotamie et lui dit :

“Sors de ton pays, quitte ta famille et la maison de ton père, pour aller dans une contrée que je te montrerai. Et je ferai de toi une grande nation.”

Abraham obéit au Seigneur et vint dans la terre promise de Canaan, où il vit avec son fils Isaac et son petit-fils Jacob, qui fut plus tard rebaptisé “Israël”.

Israël et ses 12 fils descendirent en Egypte, à cause d’une famine dans la terre de Canaan, où ils se multiplièrent pour devenir une puissante nation. Les Egyptiens se sentaient menacés de la puissante nation d’Israël vivant parmi eux, donc ils les réduirent en esclavage et leurs vies devinrent amère servitude. Après 430 ans en Egypte, ils furent guidés hors de la servitude par Moïse, puis traversèrent la Mer Rouge et se rendirent en Arabie, où ils reçurent la loi de Dieu au Mont Sinaï.

La génération d’Israélites qui avaient quitté l’Egypte avec Moïse n’étaient pas autorisée à rejoindre la terre promise, à cause de leur manque de foi dans le Seigneur. Ils furent forcés d’errer dans les terres sauvages pendant 40 ans, jusqu’à ce qu’une nouvelle génération s’élève, qui fit confiance au Seigneur et pénétra en terre promise avec Joshua.

Pendant environ 400 ans, les 12 tribus d’Israël furent dirigées par des juges, selon la loi de Moïse. Quand ils voulurent avoir un roi comme toutes les autres nations, Dieu désigna Saul pour être leur roi, qui régna sur eux pendant 40 ans, suivi par le Roi David qui régna pendant 40 ans, puis le fils de David, Salomon, qui régna 40 ans. Pendant le règne de Salomon, le royaume d’Israël était au faîte de sa gloire et le premier temple fut construit, mais parce que le coeur de Salomon s’éloigna du Seigneur au crépuscule de sa vie, Dieu lui dit que 10 des tribus ne seraient pas sous le règne de son fils.

Après la mort de Salomon, le royaume d’Israël était divisé et les 10 tribus du nord furent dirigées par une série de rois iniques, qui ne descendaient pas de David et Salomon. Ce royaume du nord conserva le nom d’Israël et finalement pris Samarie comme capitale. Le royaume du sud, plus petit, fut alors connu sous le nom de Juda, avec Jérusalem comme capitale et eut les descendants de David comme rois. A partir du 2ème livre des rois chapitre 16, le peuple du royaume du sud devint connu sous le nom des “Juifs”, d’après le nom du royaume de Juda.

A cause de l’iniquité du Royaume du Nord d’Israël, celui-ci fut renversé et fait prisonnier par les Assyriens. Les Israelites qui restaient devinrent entremêlés avec les nations païennes qui étaient venues occuper les terres. Ceux-ci devinrent connus en tant que Samaritains et les 10 tribus de l’Israël du nord ne furent plus jamais une nation.

Le royaume du sud de Juda fut finalement emmené en captivité à Babylone, comme punition pour avoir servi d’autres dieux et le temple fut détruit, mais après 70 ans, les Juifs retournèrent en Juda, reconstruisirent le temple à Jérusalem et continuèrent le règne des rois descendant de David.

Au temps du Christ, la nation de Juda se fit connaître sous le nom de Judée, sous le règne romain. Jésus-Christ et ses disciples préchèrent la bonne nouvelle un peu partout en Judée, cherchant les brebis égarées de la maison d’Israël. Après trois ans et demi de prêche, les Juifs rejetèrent Jésus en tant que Messie et convainrent le gouverneur romain de le crucifier. Trois jours plus tard, il revint d’entre les morts et se montra vivant à ses disciples avant de monter aux cieux, à la droite de Dieu au Paradis. Peu avant que Jésus ne soit crucifié, il prophétisa que comme punition pour son rejet, Jérusalem serait brûlé, le temple serait détruit et les Juifs seraient chassés et rendus captifs dans toutes les nations. Cette prophécie fût accomplie en 70 après Jésus-Christ, lorsque le futur empereur romain Titus conquit Jérusalem. Pendant plus de 1800 ans, les Juifs restèrent dispersés parmi toutes les nations.

Puis, en 1948, l’impossible se produit. L’état d’Israël fut fondé et les Juifs possédèrent encore une fois la terre promise. De nombreux Chrétiens clamèrent que c’était un miracle et une bénédiction de Dieu, mais était-ce là réellement la bénédiction du Seigneur, ou est-ce que des forces plus sombres étaient en jeu ?

Ce film a la réponse.

Friday, March 20, 2015

"Marching to Zion" in German!

Vor 4.000 Jahren erschien Gott Abraham in Mesopotamien und befahl ihm: „Geh aus deinem Land und aus deiner Verwandtschaft und aus dem Haus deines Vaters in das Land, das ich dir zeigen werde. Und ich will dich zu einer großen Nation machen." Abraham gehorchte Gott und kam in das gelobte Land Kanaan, wo er mit seinem Sohn Isaac und seinem Enkelsohn Jacob lebte, der später den Namen „Israel" trug.

Als Kanaan unter einer Hungersnot litt, zogen Israel und seine 12 Söhne nach Ägypten, wo sie zu einer mächtigen Nation heranwuchsen. Die Ägypter fühlten sich durch die mächtige Nation Israels, die unter ihnen lebte, bedroht. Deshalb versklavten sie sie und machten ihnen ihr Leben durch schwere Arbeit bitter. Nach 430 Jahren in Ägypten führte Moses sie aus ihrer Knechtschaft durch das Rote Meer nach Arabien, wo sie auf dem Berg Sinai die Zehn Gebote Gottes empfingen.

Der Generation der Israeliten, die Ägypten mit Moses verlassen hatte, war es nicht vergönnt, das Gelobte Land zu betreten, weil sie nicht an Gott glaubte. Sie war gezwungen, 40 Jahre in der Wüste umherzuwandern, bis eine neue Generation heranwuchs, die in Gott vertraute und mit Josua als Anführer das Gelobte Land eroberte.

Die 12 Stämme Israels wurden ca. 400 Jahre lang von den Richtern nach dem Gesetz des Mose regiert. Als sie, wie alle anderen Nationen, einen König wollten, ernannte Gott Saul zu ihrem König. Er regierte 40 Jahre über sie, gefolgt von König David und dessen Sohn Salomon, die ebenfalls jeweils 40 Jahre herrschten. Das Königreich Israel erlebte während der Regierung von König Salomon seine Blütezeit und der erste Tempel wurde gebaut. Als sich Salomon jedoch im hohen Alter von Gott abwandte, sagte ihm Gott, dass 10 der israelitischen Stämme nicht von seinem Sohn regiert werden würden.

Nach dem Tod von Salomon spaltete sich das Königreich Israel auf und die 10 Stämme im Norden wurden von gottlosen Königen regiert, die nicht von David und Salomon abstammten. Dieses Nordreich mit Samaria als Hauptstadt behielt den Namen Israel bei. Das kleinere Südreich war hingegen als Juda bekannnt und wurde mit seiner Hauptstadt Jerusalem von den Nachkommen Davids regiert. Ab dem 2. Buch der Könige, Kapitel 16 wird das Volk im Südreich nach dem Namen des Königreichs Juda als „Juden‟ bezeichnet.

Wegen seiner Gottlosigkeit wurde das Nordreich Israel von den Assyrern erobert und seine Bewohner gefangen genommen. Die Israeliten, die übrig blieben, vermischten sich mit den heidnischen Völkern, die in das Land einfielen und es besetzten. Sie sind später als Samaritaner bekannt. Die 10 Stämme des israelitischen Nordreiches werden jedoch nie wieder eine Nation sein.

Als Strafe für die Anbetung anderer Götter wurde das Südreich Juda von Babylon erobert und der Tempel zerstört. Nach 70 Jahren kehrten die Juden jedoch nach Juda zurück, bauten den Tempel in Jerusalem wieder auf und wurden von Königen regiert, die von David abstammten.

Zur Zeit von Jesus war die Nation von Juda als Judäa bekannt und stand unter römischer Herrschaft. Jesus Christus und seine Jünger verbreiteten das Evanegelium in ganz Judäa auf der Suche nach dem verlorenen Schaf des Hauses Israel. Nach 3,5 Jahren des geistlichen Wirkens lehnten die Juden Jesus als ihren Messsias ab und überredeten den römischen Statthalter, ihn zu kreuzigen. 3 Tage später stand er unter den Toten auf und zeigte sich seinen Jüngern lebend, bevor er zur Rechten seines Vaters in den Himmel aufstieg.

Kurz vor seiner Kreuzigung prophezeite Jesus, dass Jerusalem als Strafe für seine Ablehnung niedergebrannt, der Tempel zerstört und die Juden unter alle Völker gefangen weggeführt werden. Die Prophezeihung erfüllte sich 70 n. Chr., als der spätere römische Kaiser Titus Jerusalem eroberte. Die Juden wurden für über 1800 Jahre in alle Himmelsrichtungen verstreut.

Dann, im Jahre 1948, geschah das Unglaubliche. Der Staat Israel wurde gegründet und die Juden herrschten erneut über das Gelobte Land. Viele Christen verkündeten, dass dies ein Wunder und der Segen Gottes sei, aber war es wirklich der Segen Gottes oder waren dunkle Mächte am Werk? Dieser Film kennt die Antwort.

Sunday, March 15, 2015

10 Times More Views than I Thought!

In my last blog post, I was talking about our project to get our documentary films into a multitude of foreign languages. I mentioned how exciting it was that the Spanish version of After the Tribulation had been viewed a whopping 125,000 times on YouTube. Then tonight, I was pointed to a different upload of the movie that has over 1.25 MILLION views!

Wow! Praise the Lord! Let's get these important films translated into as many languages as possible!